मृदु आवाजमा जीवनको सुगन्ध

जीवन सधैं शब्दले मात्र बुझिंदैन कहिलेकाहीं यसको गहिराइ मुस्कानको वक्रमा, आँखाको चमकमा र व्यवहारको मृदुतामा लुकेको हुन्छ ।
कल्पना दाहाल नेपाल त्यही मृदुता र सुगन्धकी प्रतीक थिइन् जसले जीवनलाई ठूलो उपलब्धिबाट होइन, सादगी, ममता र आत्मीयताबाट अर्थ दिइन ।
 

 २०१४ साल मंसिर २१ गते, पिता दिव्यराज दाहाल र माता ललितादेवी दाहालको कोखबाट शङ्खुवासभाको हरियाली मादीमा जन्मिएकी कल्पना दिदीको जीवन कुनै ठूलो मञ्चमा सुरु भएको थिएन ।
तर उनी जसरी घरको आँगनमा फुल्ने रातरानी जस्तो भइन्,  नदेखिने उज्यालो बाँड्दै, वरिपरिका सबै हृदयहरूमा सुगन्ध फिजाउँदै गइन् त्यो नै उनको जीवनको सर्वोत्कृष्ट कथा हो ।
 

 उनको बोली नै उनको सौन्दर्य थियो ।  सधैं मृदु, सधैं स्नेहपूर्ण । जो कसैले उनलाई भेट्थ्यो, एउटै कुरा भन्थ्यो  ‘कल्पनाको आवाजमा आत्माको मिठास हुन्छ ।’
उनका शब्दमा आक्रोश थिएन, अपनत्व मिसिएको हुन्थ्यो ।

गृहिणी भनेर संसारले सम्बोधन गर्‍यो,  तर वास्तवमा उनी परिवारकी आत्मा थिइन् । बिहानदेखि बेलुकीसम्म उनका हात सधैं व्यस्त रहन्थे, तर त्यो व्यस्तता केवल कामको थिएन, त्यो त मायाको वितरण थियो ।
उनी बुझ्थिन्,  कसको अनुहार किन मलिन छ, कसको मन थकित छ, र कसले केही भित्रै दबाइरहेको छ । बोल्न नपरी पनि उनले महसुस गर्थिन, मौनमै सान्त्वना दिन्थिन् ।

 उनको उपस्थितिमा शब्दको आवश्यकता नै पर्दैनथ्यो ।
उनको शान्त मुस्कानले मात्र पनि हृदयको भार हलुका पाथ्र्यो ।

सायद त्यसैले आज उनको अनुपस्थितिमा घरको हावा अलि मौन छ, तर ती स्मृतिहरू अझै पनि तातो चियाको बाफझैं बगिरहेका छन न्यानो, मधुर र आत्मालाई शान्त पार्ने ।
कल्पना दिदीले जीवनलाई बाह्य चमक होइन, आन्तरिक उज्यालो दिएर बाँचिन् ।

उनका तीन प्रमुख गुणहरू परिवारप्रतिको समर्पण, सन्तानप्रतिको माया, र सम्बन्धप्रतिको निष्ठा
यिनै उनको जीवनका अमर आधार बने ।

उनको शैक्षिक यात्राको कुरा गर्दा मादी माविबाट विद्यालय शिक्षा त्यसपछि महेन्द्र मोरङ क्याम्पस, विराटनगरबाट स्नातकसम्मको शिक्षा लिइन् ।
विसं २०३५ साल असारमा विराटनगर हाटखोला निवासी स्व चन्द्रप्रसाद नेपालका कनिष्ठ सुपुत्र नन्दनप्रसाद नेपालस“ग वैवाहिक  बन्धनमा बाँधिइन् । उनका सन्तानहरूमा जेठो छोराबुहारी अनिस–सुस्मिता, माइला छोराबुहारी  मनिष–सृष्टी, कान्छो छोराबुहारी  नमिष– शुभेच्छा नेपाल र  नातिनातिनी  ३ जना छन् ।

विसं २०६३ पछि स्वास्थ्यमा उतारचढाव आउन थाले पनि उनको मुस्कानमा कहिल्यै थकानको छायाँ परेन । उनी सधैं भन्थिन् ‘सब ठीक हुन्छ ।’ यही वाक्य उनका जीवनको मन्त्र थियो, धैर्य, दृढता र सकारात्मकताको प्रतीक ।
२०८२ साल कात्तिक ६ गते, उनी हामीलाई सधैंका लागि विदा गरेर गइन् । तर एउटा सत्य छ — मानिस मर्छ, तर माया कहिल्यै मर्दैन । आज पनि उनको सम्झनाले बिहानको किरणसँगै घरका कुनाहरू उज्यालो पार्छ । उनले छोडेको ममता अझै पनि परालमा बचेको न्यानो  त्यान्द्रो जस्तै रहिरहेकी छ, शान्त, स्नेही र उर्जाशील ।

कल्पना दिदी अब शरीरमा छैनन्, तर आत्मामा अजर बनेकी छिन् । उनको जीवनले हामीलाई सिकाएर गयो ‘जीवनको सुन्दरता ठूलो नाममा होइन, मृदु हृदयमा हुन्छ ।’

 हार्दिक श्रद्धाञ्जली शान्त, स्नेही र ममतामयी आत्मालाई गहिरो आदर र अमर प्रेमसहित श्रद्धाञ्जली । दिदी तपाईं अब शब्द होइन, सुगन्ध भएर बस्नुभएको छ परिवारको हरेक सासमा, सम्झनाको हरेक धड्कनमा, र हरेक बिहानको उज्यालोमा, जहाँ तपाईंको ममताले अझै पनि जीवनलाई अर्थ दिइरहेछ । प्रेम, आदर र अमर सम्झनासहित भाइ कमलराज दाहाल ।